2919 De Maten Praten

Hengst,


Weet je nog dat ik zo enthousiast was over Picnic? Nou, de liefde is danig bekoeld. Ik kreeg op donderdag, precies toen ik mijn boodschappenlijstje voor de Lidl maakte, het verlossende woord: je kunt beginnen met bestellen! Direct aan de gang gegaan, virtueel wagentje volgeladen en betalen maar. Beentjes omhoog, heppie de peppie.


Niet dus. E-mail van Piclic: we hebben een foutje gemaakt, u staat toch nog op de wachtlijst. Sterker nog, nu ben ik nummer 3192 in plaats van 1800-nog-wat. Dat maken ze niet meer goed met een tros bananen.


En dat brengt me bij de vraag: hoe leuk is dat online shoppen nu helemaal? 


Stel, je gaat naar de Bijenkorf. Maar voordat je naar binnen mag, duwen ze je eerst een doos koekjes door de strot. Anders werkt de winkel niet goed. Vooruit dan maar. Eenmaal binnen, popt er een verkoopster up, recht op je snufferd. “Hallo, leuk dat je er bent, wil je onze nieuwsbrief ontvangen?” Ik ben net binnen, muts. Laat me met rust.


Je wilt direct door naar de zwembroeken, maar zo werkt het niet. Eerst word je belaagd door een legertje verkoopsters met producten “die we speciaal voor jou hebben geselecteerd”. In mijn geval waarschijnlijk een kekke bikini, geurkaarsen en permanente ontharingscrème. Zijn die algoritmes nou zo dom, of moet ik minder #nuedisnormal kijken op Instagram?


Dan word je aangeklampt door een hysterische relnicht van de LHBTGI-afdeling die je wil laten zien wat andere mensen, die ook een zwembroek zochten, allemaal nog meer hadden bekeken. Sokken bijvoorbeeld, staafmixers en een slim fit overhemd. Had nou die koekjes maar niet gepakt.


Enfin, nadat de roltrap drie keer vastliep of uitkwam op een verdieping die - oeps! - niet meer bestaat, ben je eindelijk op de sportafdeling. Waar hangen de zwemshorts? Nu zou je graag wat hulp hebben, maar intussen is de wachttijd opgelopen tot “langer dan u van ons gewend bent”. Maar die tijd kun je goed besteden, want de winkel wil je graag een paar vragen stellen. Of je een man bent bijvoorbeeld, en of je het leuk vind in de winkel. En als je nú ja zegt, krijg je de volgende keer 5 euro korting. Of een tros bananen. Wat denk je zelf?


Gevonden! Blauwe zwembroek, roze streepjes. Helemaal leuk. Inpakken en wegwezen. Of toch niet? Dit artikel wordt verkocht en bezorgd via een andere winkel, zegt de mevrouw van de kassa. Wel vooruit betalen, en dan zorgen zij ervoor dat je het krijgt. Wanneer? Nou, als je voor 23.00 bestelt, is het er morgen. Alleen nu even niet, want door extreme drukte is de bezorgtijd opgelopen tot, je raad het al: “langer dan u van ons gewend bent”.


Je bent het zat, snel naar buiten. Maar pas op: daar is die pop-upper weer. Eromheen, want een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen. Wel dus, want bij de deur popt iemand anders up: hoe hebben we u geholpen? En zou u ons aanbevelen aan anderen?

 

Neeeeeeeeeeeeeeh!


Hubert, het is om gek van te worden. Al dat gecookie, ge-customer journey map, lead nurture-gedoe en retargeting. Doe mij gewoon die vrolijke, niet al te snuggere gast bij de Lidl die altijd lacht, en het meisje achter de kassa bij de Turk. Net Kim Kardashian, maar dan met een natuurlijke dikke kont. Allemaal gezelliger dan Dicpic. En sneller ook.


Zo, dat moest eruit. Volgende keer ben ik minder zuur, beloofd. Maar nu ben ik op vakantie. Houdoe.


Je maat, Marco

Zuurstok!


Ik vrees dat je gelijk hebt. Sterker nog: ik weet het zeker. Scherpe analyse. Daarom toog ik laatst voor een badjas (met zonder drie keer terugsturen) gewoon op de fiets naar de stadse Bijenkorf. Over positieve winkelervaring gesproken: zelfs de mevrouw van de kookafdeling kon mijn badjas zo onvoorstelbaar professioneel opvouwen. Het was geeneens een cadeautje, maar puur voor eigen dragerij. 


En toen ze ook nog (zoals ze dat in Parijs bij Galeries Lafayette altijd doen) achter de toonbank vandaan kwam om mijn tas te overhandigen, toen was ik helemaal om. Het was trouwens zo'n aardige mevrouw-mevrouw, die had voor mij de volgende dag ook nog wel mogen aanbellen om te vragen of hij lekker zat. "Veel plezier ermee mijnheer". En of ik er plezier mee had, en dat terwijl ik hem nog niet eens gedragen had!


Vroeger was het ook zo knap dat de caissières bij de Lidl 1000 (999) codes uit hun hoofd kenden (856 was wc papier 4 laags, 857 augurkschijfjes). Ook zo knap: Chenaya (van onze Lidl) kan met haar nagels van 4 cm op haar touchscreen typen! Spectaculair hoe ze haar blote vingertop op dat schermpje weet te duwen met die enorme nagel erboven. Het is bijna een vingerspagaat die ze uitoefent. En dat tientallen keren per minuut!


Minder knap (vooral veel gebral): hoe wij als zogenaamde arme studenten proletarisch winkelden. Toen er nog gewoon prijsjes op de producten gingen. Dan peuterde je een prijsje van een fles goedkope sloeber en die plakte je op een fles Moët. Hoppa! Leve de arme student. 


Ik werd laatst door de zelfscan-steekproef bij de AH eruit gehaald. En viel toen door de mand. Ik ben voor zelf-scanneren te druk in mijn hoofd, daarbij zit dat scannen gewoon niet in mijn systeem. Dus ik mik het allemaal in mijn tas en moet dan ergens halverwege de AH een beetje bijscannen, maar dat gaat niet altijd even secuur. Gelukkig was mijn dochter erbij. Die gaf ik de schuld.


Als de AH nou eens iemand met je mee zou sturen: iemand die voor je scant, het wagentje rijdt, zegt wat er in de aanbieding is. Waar je gewoon leuk contact mee hebt. Een soort AH-escort. Ik ben nu al voor!


Adiós  

Umberto


P.S. Ik hoor verontrustende geluiden van je uit Colombia; je dreigt met spiritualiteit. Zit je daar de hele dag met je hoofd in de coke-wolken? Of ben je ontvoerd en moet ik geld sturen?

DE CREATIEVE MAATSCHAP* sinds '88  |   Torenallee 20   |   5617 BC Eindhoven   |   T 040 700 97 70   |   hallo@dcm.nu   |  Instagram | Sitemap